در سحرگاه 8تيرماه سال1347 بخش كلات نادري از توابع ديار ضامن آهو كودكي به نام ذبيح الله چشم به جهان ميگشايد.در ان روز زيبا گلها ايينه بودند و آيينه ها خوشبو. پروانه ها ديوانه وار به دور گلها مي چرخيدند و بالهايشان را به نشان شادي به هم مي ساييدند. پدر خوشحال از تولد او گويي مي داند كه خورشيدي خواهد شد كه گرماي وجودش او را آرام خواهد كرد. مادر نيز مسرور، اوهم مي داند كه روزي نغمه ي بلبلان زيبا او را مي خوانند و اين شادي ها طولي نمي كشد، ذبيح الله در همان دوران كودكي سايبان زندگي اش را از دست مي دهد. حال او ميداند كه تنها شده است و ليكن هر چه بگوييم مشكلات بزرگتر از جثه ي اين پرنده ي كوچك بودند. تا اينكه ذبيح الله بعد از چند سالي به سوي بخش جوين از توابع شهرستان سبزوار مهاجرت نموده و به برادران خود پناه مي برد .برادر بزرگ او كه كارمند راه آهن بوده حامي او مي گردد تا او جاي خالي پدر را احساس نكند. مقدمات تحصيلي وي را در همان منطقه فراهم مي كند و او را راهي مدرسه مي كند. بالاخره در تكاپوي تحصيلي تمام فكر و ذكر او رسيدن به شغل معلمي بود. او معلمي را دوست دارد و با روياي شيرين خود بوي گل اقاقيا را براي خود زنده مي كند او مي خواهد روياهايش را به واقعيت تبديل كند. اما در اين ميان درست در زماني كه هنوز بازوان برادر او را همراهي مي كند براثر حادثه اي غمگين برادر خود را از دست مي دهد. غم و غصه بر دل رئوف ذبيح الله سايه مي افكند، مانند غباري سنگين بر مژه هايش مي نشيند به نحوي كه ديگر تحمل باز نگاه داشتن چشم هايش را ندارد اما رب العالمين خيلي مهربانتر از اين حرفاست قلب او را منور مي سازد ودلتنگي ها را هموار. كم كم حس رفتن او را به جلو مي راند .او كه فداكاري و گذشت برادرش را هيچگاه فراموش نكرده تصميم ميگيرد كه نگذارد فرزند برادرش احساس تنهايي كند. در سال1364 با همسر برادرش ازدواج مي كند و در همان ماه هاي اول ازدواج است كه خبر قبولي او در رشته ي ادبيات فارسي در مركز تربيت معلم فردوس او را مسرور مي كند. ايشان دو نوبت قبل از ازدواج خويش به جبهه رفته بودند و پس از ازدواج هم باز به سوي جبهه ها بازگشت و در منطقه ي اروند رود فاو مسئوليت غواصي را به عهده مي گيرد و سرانجام در 21 بهمن سال 1364 در عمليات والفجر8 لحظه ي وصال يار فرا مي رسد. پس از سه ماه از مفقوديت شهيد ذبيح الله شجاعيان فرزندش علي چشم به جهان مي گشايد.